Starting from the buttom...
Het begon na mijn operatie van een bottumor in mijn kuit. Ik
kon niets meer doen, ik kon niet gaan en staan waar ik wou, ik zat 6maanden in
een rolstoel en had krukken, ik moest lelijke witte steunkousen dragen 6maanden
lang, ik kon niet meer werken in de Carrefour in het weekend, sliep niet meer
van de pijn, kon niet meer gaan hiphoppen e.d. Kortom als 17-jarige was dit een
hel!
Ik mocht niet meer naar school gaan, zat in mijn laatste
jaar wetenschappen wiskunde, kreeg morfine tegen de pijn (dat trouwens niets
hielp, zelfs niet om te slapen) en zoals men zegt, in nood kent men zijn
vrienden! Toen ik niets meer kon doen zag ik wie moeite deed om me te zien,
helpen of steunen en wie niet. Ik moest en zou mijn laatste jaar halen, al
mocht ik niet naar school. Ik moest vaak op controle en tijdens de les kon ik
niet volgen door oververmoeidheid en slaaptekort. Bovendien moest ik nog veel
leerstof inhalen die ik had gemist tijdens mijn opname. Veel mensen hebben me
toen laten zitten ondanks hun -achteraf loze- beloftes.
Ik kon (nog steeds
niet) geen hakken meer aandoen of skinny's dragen, lopen, ... Het was me
allemaal te veel, ik kon niets meer aan. Mijn emmer zat al lang meer dan vol.
Ik miste warmte, genegenheid, oprechtheid en liefde (vooral van een
moederfiguur). Zeker als ik me vergeleek met mijn klasgenoten. Alsof dat niet
genoeg was, moest ik alleen gaan wonen want ik werd bijna 18. Ik woonde immers
op internaat. Ik was er helemaal nog niet klaar voor, fysiek kon ik geen
huishouden runnen door mijn operatie en mentaal zakte ik steeds meer en meer
ineen als een pudding. Ik had een zware ruzie met mijn grote zus, hoorde mijn
ouders niet veel, was in de steek gelaten door velen. Iemand waar ik veel om
gaf toen liet plots niets meer weten, antwoordde niet meer op mijn berichten,
blokte enig contact af, dat sowieso al altijd langs mijn kant moest komen,
tenzij ze mij of iets nodig had. Iemand waarmee ik had samengewoond en
samengeleefd, iemand die ik zag als een grote zus. Ik had 80dagen en zou
wegmoeten uit het internaat omdat ik 18 was geworden en zou dakloos worden. Ik had
geen zin meer in het leven. Het was me te veel. ik kon niets meer (ver)dragen.
Ik had geen energie, hoop of levenslust meer en wist niet waarom ik nog verder
zou moeten leven in deze pijn. Tot op de dag van vandaag vecht ik tegen een
depressie, waarvan ik me nog steeds afvraag of ik de strijd ooit zal winnen en
hoe lang ik het nog zal trekken. Wetende dat elke gebeurtenis me van mijn stuk
kan brengen en een trigger kan zijn om...